Bodrum'u Marka Şehir Yapmak Hayal mi?
Bodrum Marka Şehir Olmalı
Akdeniz’in en mavi kucağında, tarih ile denizin binlerce yıldır kucaklaştığı bir yer Bodrum. Dört bin yıllık tarihi bir hafızanın sessiz tanığı, onlarca medeniyetin tanığı bir şehir. Bodrum aynı zamanda Kanuni Sultan Süleyman’ın fethettiği o eski serhat şehri…
Her taşı bir efsane, her koyu bir şiir, her rüzgârı bir hatıra taşıyan bu topraklar, bir zamanlar mandalina bahçelerinin tatlı kokusuyla, zeytin ağaçlarının gölgesiyle ve masmavi denizin sonsuz davetiyle dünyaya kendini sunardı.
Bugün ise aynı şehir, sessizce eriyen bir hayal gibi gözümüzün önünde solmaktadır. Turizmin bir zamanlar başkenti olmaya namzet bu cennet, artık gün be gün kendi güzelliğini yitiriyor; adeta can çekişen bir masal haline geliyor. Turizm, bir uçurumun kenarına dayanmış durumda. Bir zamanlar dünyanın dört bir yanından gelenlerin rüyalarını süsleyen bu yarımada, artık yazlıkçıların egemenliği altında kimliğini kaybediyor. Bodrum, bir “tatil kenti” olmaktan çıkıp, yalnızca yaz aylarında dolup boşalan, kışın ise ıssızlaşan bir yazlıkçı şehrine dönüşmüş halde iken bugün artık kış aylarının da alabildiğince kakabalıklaştığı şehir oldu. Sokaklar, devasa sitelerin, villaların gölgesinde boğulurken; gerçek turizm, nitelikli ve sürdürülebilir bir anlayıştan uzaklaşıyor. Pahalılık alabildiğine azgın; her köşe başında fiyatlar, bu kadim toprakların ruhunu ezercesine almış başını gidiyor. İnsan, denize bakarken bile bir hesap makinesi tutuyor elinde. Bir fincan kahve, bir akşam yemeği, hatta bir taksi yolculuğu bile, bu güzelliğin tadını kaçıracak kadar ağır geliyor. Böyle bir ortamda turizm nasıl nefes alsın? Nasıl yaşasın?
Ulaşım ise artık bir çileye dönüşmüş. Şehrin her noktası, dar sokaklarda sıkışmış araçların, sonsuz kuyrukların ve çaresiz bekleyişlerin esiri. Sabahın erken saatlerinden gece yarısına kadar, Bodrum’un damarları tıkanmış durumda. Altyapı sistemi, yılların yorgunluğuyla iflas etmiş; eskimeye yüz tutmuş yollar, yetersiz otoparklar ve plansız yapılaşma, günlük yaşamı işkenceye çeviriyor. Yerel yönetim, su ve kanalizasyon arızalarıyla boğuşurken, vatandaş her yağmurda sokakların göle dönüşmesini, her arızada evlerin susuz kalmasını kabullenmek zorunda kalıyor. Su sorunu kronikleşmiş; susuzluk had safhaya ulaşmış. Toprağın damarları kuruyor, çeşmeler susuyor, insanlar kuyu peşinde koşuyor. Hiçbir ciddi ağaçlandırma yapılmıyor; yeşil, yavaş yavaş griye boyanıyor. Bir zamanlar mandalinasıyla meşhur olan bu topraklarda, o tatlı kokulu bahçeler neredeyse yok denecek kadar azalmış. Mandalina ağaçlarının yerini beton yığınları, o ferah gölgelerin yerini asfaltın yakıcı sıcaklığı almış. Doğa, sessizce geri çekiliyor. Oysa Bodrum, hem deniziyle, hem doğasıyla, hem de tarihiyle hâlâ mükemmel bir şehir olmaya adaydır. Her koyu bir tablo, her karesi bir destan, her rüzgârı bir şarkıydı. Halikarnas’tan Kalymnos’a uzanan o kadim hafıza, hâlâ bu topraklarda yaşıyor ama yerin altında. Ama bugün o tablo solmuş, o destan fısıltıya dönüşmüş. Altyapının çöküşü, suyun kıtlığı, ulaşımın işkenceye dönmesi, turizmin can çekişmesi ve yeşilin yok oluşu… Bütün bunlar, bir şehrin yavaş yavaş kendi kendini unutması demektir. Dört bin yıllık bir medeniyetin mirası, yazlıkçıların kaprisleri ve plansızlığın pençesinde eriyor. Bodrum’un hâlâ kurtulma şansı var. Marka bir şehir olmak, sadece reklam afişleriyle, sloganlarla ya da sosyal medya paylaşımlarıyla değil; köklerine dönmekle mümkündür. Altyapısını yenilemekle, suyu akıllıca yönetmekle, yeşili çoğaltmakla, ulaşımı insan onuruna yakışır hale getirmekle mümkündür. Tarihi koruyup, doğayı yaşatıp, turizmi nitelikli ve sürdürülebilir kılmakla mümkündür. Yazlıkçıların değil, yaşayan bir kentin; dört mevsim nefes alan, yerli halkıyla birlikte büyüyen bir destinasyonun şehri olmakla mümkündür. Mandalina bahçelerini yeniden yeşertmek, ağaçlandırmayı bir politika haline getirmek, suyu israf etmeden yönetmek ve ulaşımı planlamak… İşte asıl marka olmak budur.
Bodrum ölmemeli. Çünkü o, sadece bir tatil beldesi değil; Anadolu’nun mavi kalbidir, Ege’nin en parlak incisidir. Marka bir şehir olmak, onun hakkı ve bizim ortak sorumluluğumuzdur. Eğer bugün uyanmazsak, yarın elimizde yalnızca solmuş bir hatıra kalacak: “Bir varmış, bir yokmuş… Bodrum diye bir yer varmış. Denizi masmavi, tarihi derin, ama biz onu kaybetmişiz.” diyeceğimiz günlere ramak kaldı.
Vesselam.